ਹੁਤਾਤਮਾ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੀ ਬਲਿਦਾਨ-ਗਾਥਾ ਅਤੇ ਰੰਗੀਲਾ ਰਸੂਲ

ਹੁਤਾਤਮਾ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੀ ਬਲਿਦਾਨ-ਗਾਥਾ ਅਤੇ ਰੰਗੀਲਾ ਰਸੂਲ

ਸੰਨ 1923 ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਪੁਸਤਕਾਂ “19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ” ਅਤੇ “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਗੀਤਾ ਜਲਾਣੀ ਪੜੇਗੀ” ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ 14ਵੇਂ ਸਮੂਲਾਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰਾਨ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਖੀਜ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪੱਤੀਜਨਕ ਅਤੇ ਘਿਨੋਣਾ ਚਿੱਤਰਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿੱਤਰ ਉੱਪਰ ਚਿੱਕੜ ਉਛਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਐਸੀ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੱਜਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਨੇ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਉੱਤਰ 1924 ਵਿੱਚ #ਰੰਗੀਲਾ ਰਸੂਲ# ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਸਤਰ ਛਾਪ ਕੇ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਸੰਮਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਸਨ। ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਪਰ “ਦੁੱਧ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਣੀ” ਛਪਿਆ ਸ।
ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਲੇਖਕ ਪੰਡਿਤ ਚਮੂਪਤੀ ਜੀ ਸਨ ਜੋਕਿ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਦੇ ਅਭਿੰਨ ਮਿੱਤਰ ਸਨ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਵਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੰਡਿਤ ਚਮੂਪਤੀ ਜੀ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਤੋਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਜਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸਥਿਤੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਏ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਗੇ। ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਕੇ ਪੰਡਿਤ ਚਮੂਪਤੀ ਜੀ ਉੱਪਰ ਆਂਚ ਵੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿੱਤੀ।
1924 ਵਿੱਚ ਛਪੀ #ਰੰਗੀਲਾ ਰਸੂਲ# ਵਿਕਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਮਚਾਇਆ ਫਿਰ ਦੁਰਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁਸਲਿਮ ਪਰਸਤ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਉੱਪਰ ਕੱਟੜਵਾਦੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਦੋਲਨ ਛੇੜ ਦਿੱਤਾ । ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ 153ਏ ਧਾਰਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਅਭਿਯੋਗ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਭਿਯੋਗ ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ। ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਨਿਆਂਲਿਆਂ ਨੇ ਡੇਢ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਅਤੇ 1000 ਰੁਪਏ ਜੁਰਮਾਨਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਪੀਲ ਕਰਨ ਉੱਪਰ ਸਜਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਮਾਮਲਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਕੰਵਰ ਦਿਲੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ਮੁਕਤ ਕਰਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉੱਠੇ। ਖੁਦਾਬਖਸ਼ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪਹਿਲਵਾਨ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਉੱਪਰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਉੱਪਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਪਰ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਆਰਿਆ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਵਤੰਤਰਤਾਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਸਵਾਮੀ ਵੇਦਾਨੰਦ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹਾਜਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਸ ਕੇ ਦਬੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਛੁੱਟ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਫੜ੍ਹਕੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਸਜਾ ਹੋਈ। ਐਤਵਾਰ 8 ਅਕਤੂਬਰ, 1927 ਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਨੰਦ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਸਮਝ ਕੇ ਅਬਦੁਲ ਅਜੀਜ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮਜਹਬ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ , ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸਤਰਾ ਲੈਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿ ਪੜੋਸੀ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਮਹਾਸ਼ਯ ਨਾਨਕਚੰਦ ਜੀ ਕਪੂਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਕੜਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ । ਇਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਾਲਾ ਚੁੰਨੀਲਾਲ ਜੀ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਲਪਕੇ। ਉਸਨੂੰ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਲੈਕੇ ਦੰਡ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਜਖਮੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ ਡੇਢ ਮਹੀਨਾ ਲੱਗਾ।
6 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1929 ਨੂੰ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਉੱਪਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਇਲਮਦੀਨ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਛੁਰਾ ਘੋਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸਨਾਲ ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਦਾ ਤਤਕਾਲ ਹੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਹੱਤਿਆਰਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਸੀਤਾਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਟਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਦੇ ਸਪੂਤ ਵਿੱਦਿਆਰਤਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਲੈ ਗਈ। ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹਜਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਂਤਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾਸਵਰੂਪ ਭਾਈ ਪਰਮਾਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਪਾਦਕੀਯ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਦੰਗ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਬਲਿਦਾਨ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮਵੀਰ ਲੇਖਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨ ਇਸਲਈ ਹੋਇਆ ਕਿ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਉੱਪਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਆਰੋਪ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮੱਤ ਜਾਂ ਪੰਥ ਦੇ ਖੰਡਨ ਦੀ ਕਦੇ ਪਹਿਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਭਾਈ-ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਅੰਦੋਲਨ ਚਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਧਰਮੀ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਤੀਸਰਾ ਵੱਡਾ ਬਲਿਦਾਨ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨ ਅਤੁੱਲਨੀਯ ਹੈ। ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲੈਣ ਦੇ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਘਾਤਕ ਹਮਲੇ ਹੋਏ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 26 ਸਿਤੰਬਰ, 1927 ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦਾਬਖਸ਼ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਦੂਸਰਾ ਹਮਲਾ 8 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਉੱਪਰ ਬੈਠੇ ਹੋਇਆਂ ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਨੰਦ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਬਦੁਲ ਅਜੀਜ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਅਪਰਾਧੀ ਹੁਣ ਕਾਰਾਗਾਰ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸਨ । ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡੇਢ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਯੂਵਕ ਇਲਮਦੀਨ, ਜੋਕਿ ਨਾ ਜਾਣੇ ਕਦੋਂ ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਤਿੱਖੇ ਛੁਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪੁਸਤਕ ਲੈਕੇ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸ਼ਵ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਏ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਧਾਰ ਭੂਤ ਦਾ ਡਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਰਾਤੋਂ ਰਾਤ ਧਾਰਾ 144 ਲਗਾਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਜੂਲੂਸ ਕੱਢਣ ਉੱਪਰ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਹਜਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਸਭ ਸ਼ਵ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਜੂਲੂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਧਿਕਾਰੀ ਚਿੜ ਗਏ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਲਾਠੀ ਚਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੱਚੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜਖਮੀ ਹੋਏ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੋ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਫਿੱਟ ਹੋਕੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲਾਠੀ ਚਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 150 ਦੇ ਕਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਜਖਮੀ ਹੋਏ। ਪਰ ਭੀੜ ਟੱਸ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨਾ ਹੋਈ। ਸ਼ਵ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਰਿਹਾ। ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਿਸਦੇ ਤਹਿਤ ਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਬਾਜਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਕਾਨਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤਾ।
ਠੀਕ ਪੌਣੇ ਬਾਰਂ ਵਜੇ ਹੁਤਾਤਮਾ ਦੀ ਨਸ਼ਵਰ ਦੇਹ ਨੂੰ ਮਹਾਤਮਾ ਹੰਸਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਸ਼ਯ ਜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਥ ਜੀ ਉਦੋਂ ਕੇਵਲ 11 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਆਰਿਆ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਰਿਆ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਸ਼ਯ ਹੰਸਰਾਜ ਮੁੱਖਯ ਅਗਨੀ ਹੇਣ। ਜਦੋਂ ਦਾਹਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਅਪਾਰ ਸਮੂਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਈਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸ਼੍ਰੀ ਸਵਾਮੀ ਸਵਤੰਤਰਤਾਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਰਵਾਈ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਪਰ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕਦਮ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਾਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੁਤਾਤਮਾ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੀ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠਾ ਸਾਧਵੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਰ ਜਾਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਰੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਬਲਿਬੇਦੀ ਉੱਪਰ ਬਲਿਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਰਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਅਮਰ ਕਰ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਵੀ ਨਾਨਕਚੰਦ ਜੀ “ਨਾਜ਼” ਨੇ ਉਦੋਂ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਮਹਾਸ਼ਯ ਰਾਜਪਾਲ ਜੀ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ ਦਾ ਯਥਾਰਥ ਚਿੱਤਰਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਸੀ-

ਫਖ ਸੇ ਸਿਰ ਉਨਕੇ ਉਂਚੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਤੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਹਿੰਦੂਓਂ ਨੇ ਜਬ ਅਰਥੀ ਉਠਾਈ ਰਾਜਪਾਲ।
ਫੂਲ ਬਰਸਾਏ ਸ਼ਹੀਦੋਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਥੀ ਪੇ ਖੂਬ, ਦੇਵਤਾਓਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜੈ ਜੈ ਬੁਲਾਈ ਰਾਜਪਾਲ।
ਹੋ ਹਰ ਇਕ ਹਿੰਦੂ ਕੋ ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸੀਬ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਨੇ ਛੁਰੀ ਸੀਨੇ ਪੈ ਖਾਈ ਰਾਜਪਾਲ।
ਤੇਰੇ ਕਾਤਿਲ ਪਰ ਨ ਕਊਂ ਇਸਲਾਮ ਭੇਜੇ ਲਾਹਨਤੇ, ਜਬ ਮੁਜੱਮਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਇਕ ਖੁਦਾਈ ਰਾਜਪਾਲ।
ਮੈਂਨੇ ਕਯਾ ਦੇਖਾ ਕੀ ਲਾਖੋਂ ਰਾਜਪਾਲ ਉਠਨੇ ਲਗੇ ਦੋਸਤੋਂ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਤੇਰੀ ਜਬ ਜਲਾਈ ਰਾਜਪਾਲ।

ਡਾ. ਵਿਵੇਕ ਆਰਿਆ (ਦਿੱਲੀ।।ਓਮ।।

ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਦੇ ਕਤਿਪਯ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਮਰਨ

*ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਦੇ ਕਤਿਪਯ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਮਰਨ*

ਲੇਖਕ- ਡਾਕਟਰ ਭਵਾਨੀਲਾਲ ਭਾਰਤੀਯ

ਆਪਣੇ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਸਾਰਵਜਨਿਕ (ਆਰਿਆਸਮਾਜਿਕ) ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਨੇਕ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਨਿਆਸੀ, ਆਰਿਆ ਨੇਤਾ, ਵਿਦਵਾਨ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਕਾਰਿਆਕਰਤਾ ਅਤੇ ਭਜਨੋਉਪਦੇਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਰਿਚਯ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਈ। ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਬੈਠੂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਹੋ ਜਾਏਗੀ। ਮੈਂਨੇ ਐਸੇ ਕੁਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਿਭਿੰਨ ਪੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਾਂਗਾ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਤੱਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਂਸ਼ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸਮਸਾਮਾਇਕਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਅਧਿਕ ਉਪਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤਥਾਪਿ ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਅਨੁਉਪਯੁਕਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਨੀਆਸੀਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇਕੀਤੀ ਸੀ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਿਮਨ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਅਵਸਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਕ ਕੀਤਾ ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰ ਹੈ।
1. ਸਵਾਮੀ ਅਭੇਦਾਨੰਦ ਜੀ-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੰਡਿਤ ਵੇਦਵ੍ਰਤ ਵਾਨਪ੍ਰਸਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਵਾਮੀ ਅਭੇਦਾਨੰਦ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਆਰਿਆ ਸੱਤਿਆਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਸੈਨਾਨੀ ਬਣ ਕੇ ਜੇਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਅਤਿਅੰਤ ਸਰਲ, ਸੌਮਯ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਪ੍ਰਵਿੱਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਭੇਦਾਨੰਦ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਐਸ਼ਨਾਓਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਜੋਧਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਕਾਰਿਆਲਯ ਵਿੱਚ ਉਹਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਚਿੱਤਰ ਸੰਯੋਗ ਸੀ। ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਧਨ ਸੂਦੂਰ ਮਾਰਿਸ਼ਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
2. ਸਵਾਮੀ ਧਰੂਵਾਨੰਦ
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਗੁਰੂ ਧੁਰੇਂਦਰ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਵਾਮੀ ਧਰੁਵਾਨੰਦ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋਧਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸੋਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਰਵਦੇਸ਼ਿਕ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
3. ਮਹਾਤਮਾ ਆਨੰਦ ਸਵਾਮੀ (ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਹਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲਚੰਦ ਆਨੰਦ)
ਮਹਾਤਮਾ ਹੰਸਰਾਜ ਜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਰਿਆ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਿਕ ਸਭਾ ਦੇ ਨਿਰਵਿਵਾਦ ਨੇਤਾ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਕੇ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰਾਹ ਅਪਨਾਈ। ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਮਰਿਦੂ ਅਤੇ ਹੱਸਮੁਖ ਪ੍ਰਵਿੱਤੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮਾ ਆਨੰਦ ਸਵਾਮੀ ਨਾਲ ਪਰੋਪਰਕਾਰਿਨੀ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭੇਟਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਨ ਸਾਧਾਰਨ ਤੱਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮ ਦੇ ਗੂੜ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਰਲਤਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ।
4. ਮਹਾਤਮਾ ਅਮਰ ਸਵਾਮੀ-
ਪੂਰਵਾਂਸ਼ਰਮ ਦੇ ਠਾਕੁਰ ਅਮਰਸਿੰਘ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰਗਾਮੀ ਵਿਦਵਾਨ ਤਾਂ ਸਨ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਯੁਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਰਥ ਮਹਾਰਥੀ ਵੀ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟਾ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਸਪਰ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਰਥ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਰਥਾਂ ਦੇ ਰੋਚਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸੁਣਨ ਨੁੰ ਮਿਲਦੇ।
5. ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮਮੁਨੀ-
ਪੁਰਵਾਂਸ਼ਰਮ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਪ੍ਰਿਯਰਤਨ ਆਰਸ਼ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਅਪੂਰਵ ਵਿਆਖਿਆਤਾ ਅਤੇ ਗੂੜ ਲੇਖਕ ਸਨ। ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਕਿੰਚਿਤ ਸ਼ੂਸ਼ਕ ਅਤੇ ਰੂਸ਼ਨ ਸਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਸਭਾ-ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਏ। ਲਿਖਣ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕੀਤਾ ।
6. ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਦਿਆਨੰਦ ਵਿਦੇਹ-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਚੈਨਸੁਖਦਾਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਪੱਥ ਨਾਲ ਕਦੇ ਓਝਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਣਾ। ਵਿਵਸਥਿਤ ਦਿਨਚਰਯਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਹ ਜੀ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਤੰਤਰ ਨਿਯਮਿਤ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕਤਿਪਯ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਆਰਿਆ ਨੇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ-ਕੁਸਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹ੍ਵਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਸਰ ਨਾ ਛੱਡੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੌੜਾ ਆਲੋਚਕ ਰਿਹਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਆਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਤਰਮਨ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਇਛੁੱਕ ਸਨ।
7. ਸਵਾਮੀ ਸਮਰਪਣਾਨੰਦ ਜੀ
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਦੇ ਪ਼ੰਡਿਤ ਬੁੱਧਦੇਵ ਵਿੱਦਿਆਲੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸੰਬੰਧ ਪ੍ਰਗਾੜ ਅਤੇ ਦੀਰਘ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਠ ਓਹਾ ਦੇ ਧਨੀ, ਅਪੂਰਵ ਤਾਰਕਿਕ ਅਤੇ ਵਿਆਕਿਆਦਾਤਾ ਪੰਡਿਤ ਬੁੱਧਦੇਵ ਜੀ ਭਾਵੁਕ ਪ੍ਰਵਿੱਤੀ ਦੇ ਕਵੀ-ਹਿਰਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਾਰਵਦੇਸ਼ਿਕ ਸਭਾ ਦੇ ਕਾਰਿਆਲਯ ਦਯਾਨੰਦ ਭਵਨ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਉਤਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਫੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਮੈਂਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੁੱਛ ਲਿਆ.. ਪੰਡਿਤ ਜੀ , ਆਪਣੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਿਆ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ... ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਭਲਾ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣਾਂਗੇ? ਡੀਡਵਾਨਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਮਾਧਵਾਚਾਰਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਰਥ ਕਰਦੇ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਸ। ਅਤੇ ਬੇਧੜਕ ਵਕਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਪਰ ਬਹਿਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ , ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ । ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੇਖਣ ਕੰਮਾਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਵੈਦਿਕ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਅਧਿਕ ਸਮਰਿੱਧ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ।
8. ਡਾ. ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਪ੍ਰਕਾਸ਼-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਲੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵਾਗ੍ਰੱਹਿ ਮੁਕਤ ਵੈਗਿਆਨਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਹਤੱਵ ਦਿੱਤਾ। ਚਤੁਰਰਾਥਸ਼ਰਮੀ ਦੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਏਸ਼ਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਜਰੂਰੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਿੰਨਾ ਅਤੇ ਕੈਸਾ ਰਿਹਾ ਇਸਦੀ ਚਰਚਾ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਸਵਾਮੀ ਸੱਤਿਆਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸ਼ਤਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਏਸ਼ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੱਸਮੁੱਖ , ਉਦਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੂਬ ਪੱਟਦੀ ਸੀ। ਪਰੋਪਕਾਰਿਨੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾਸਦ ਮਨੋਨੀਤ ਕੀਤਾ। ਅਨੇਕ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਸੰਗ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਰਕਿਕ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸਨ।
9. ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਦਿਆਨੰਦ ਸਰਸਵਤੀ-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਲਕਸ਼ਮੀਦੱਤ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਦਿਆਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਛੁੱਟੀ ਲੈਕੇ ਜਿਵੇਂ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਲੇਖਣ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਉਦਾਹਰਣ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਲੇਖਣ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਵਾਮੀ ਜੀ ਨੇ ਅਦਵੈਤ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਨਿਰਾਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਾਹਿਤ ਲਿਖਿਆ ਉਹ ਅਪੂਰਵ ਹੈ... ਅਨੁਪਮ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖਣ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਪੰਡਿਤ ਗੰਗਾਪ੍ਰਸਾਦਿ ਉਪਾਧਿਆਏ ਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਕਥਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਲਈ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ
10. ਸਵਾਮੀ ਦੀਕਸ਼ਾਨੰਦ-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਵਾਮੀ ਦੀਕਸ਼ਾਨੰਦ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਕੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਯੱਗ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਾ ਸੰਨਿਆਸ ਮਰਿਆਦਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਟਾਜੂਟ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸਵ- ਗੁਰੂ ਸਵਾਮੀ ਸਰਪਨਾਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਲੇਖਣ ਉੱਪਰ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਪਰੀ ਗੁਣ ਸੀ ਸ਼ੀਰੀਂ ਜਵਾਨ-ਬਾਣੀ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿੱਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਕੀਤਾ ਪਰੰਤੂ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰੰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਰਚ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ 1955 ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਸਰਦਾਰਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਬਹਿਨੋਈ ਜੋਧਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
11. ਸਵਾਮੀ ਆਨੰਦਬੋਧ-
ਪੂਰਵਾਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਮਗੋਪਾਲ ਸ਼ਾਲਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵਿਖਿਆਤ ਸਵਾਮੀ ਆਨੰਦਬੋਧ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇਤਾ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੀ ਪੀੜੀ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਰਿਆਸਮਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਭਲੀ-ਭਾਂਤੀ ਪਰਿਚਿਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਭੀਕ ਪਰਾਕਾਸ਼ਟਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਿੱਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਪਰੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਨਵ ਸੁਲਭ ਜਾਂ ਨੇਤਾ ਸੁਲਭ ਦੁਰਲਭਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਰੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।
(ਸਰੋਤ: ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਡਾ. ਭਵਾਨੀਲਾਲ ਭਾਰਤੀਯ ਦੀ ਆਤਮਕਥਾ ਅਤੀਤ ਦਾ ਪੁਨਰਾਵਲੋਕਨ (ਇੱਕ ਮਸਿਜੀਵੀ ਦੀ ਆਤਮਕਥਾ) ਪੇਜ ਨੰਬਰ. 160-161, ਸੰਸਕਰਨ 2004 ਈਸਵੀ. ਪ੍ਰਸਤੁਤਿ: ਭਾਵੇਸ਼ ਮੇਰਜਾ।।

ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਚਾਰ - ਝਲਕੀਆਂ !

ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਚਾਰ - ਝਲਕੀਆਂ !

“ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਬੀਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਤੜਫ-ਤੜਫ ਕੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਉੱਤਮ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀ ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?”
ਸ੍ਰੀ ਸਵਾਮੀ ਸਵਤੰਤਰਤਾਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਦਯਾਨੰਦੋਪਦੇਸ਼ਕ ਵਿੱਦਿਆਲਯ, ਗੁਰਦੱਤ ਭਵਨ, ਲਾਹੌਰ, ਵਿੱਚ ਪੰਡਿਤ ਰੁਚੀਰਾਮ ਆਰਿਓਪਦੇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਦੂਸਰੇ ਹੀ ਦਿਨ 29 ਅਪਰੈਲ ਸੰਨ 1929 ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਲਾਹੌਰ ਤੋਂ ਅਰਬ ਦੇ ਲਈ ਪੈਦਲ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਪਏ। ਪੂਰੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਅਰਬ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਿੰਨ ਜਗ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ ਸ਼ੇਖ ਸੁਲਤਾਾਂ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਨਾਲਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਕਾ ਮਦੀਨਾ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਓਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਗੱਡਿਆ। ਸੁਲਤਾਨ ਜਲਾਲਾ ਤਲ ਮਲਿਕ ਅਬਦੁਲ ਅਜੀਜ ਇਬਰ ਸਉਦ ਜੋ ਮੱਕਾ ਦੇ ਹਾਕਿਮ ਵੀ ਸਨ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਹੀ ਮੱਕਾ ਦੀ ਜੰਨਤਲਬਾਕੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਬਰਾਂ ਜੋ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਬੇਟੀ ਫਾਤਿਮਾ ਅਤੇ ਸਹਾਬਾਓਂ ਦੀ ਸੀ, ਤੁੜਵਾਕੇ ਸਮਤਲ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕਬਰਾਂ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਅੱਜ ਸਾਉਦੀ ਅਰੇਬਿਆ ਦੇ ਸੁਲਤਾਨ ਹਨ। ਇਬਰ ਸਉਦ ਨੇ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਅਨੇਕ ਸੁਧਾਰ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਲੰਬੀ ਦਾੜੀ ਵੀ ਕਟਵਾ ਲਈ ਸੀ।
ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਾਪਿਸ ਆਕੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਲਿਖੀ। ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਇਹ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਵੀ ਅਰਬ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਛੂਟ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਗਿਰਫਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾਂ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ 1938 ਵਿੱਚ ਅਮੇਰਿਕਾ ਦੁਆਰਾ ਤੇਲ ਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਸੰਪੰਨਤਾ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਕੁਝ ਚੁਨਿੰਦਾ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਚਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂਕਿ ਸਹੀ ਤਸਵੀਰ ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕੇ।

1. ਮਸਕਤ ਤੋਂ ਪੈਦਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਤੇ ਪਿੰਡ ਬਦੂਦ (ਦੇਹਾਦੀ ਅਰਬੀ) ਮਿਲੇ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਓਗੇ?
“ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੱਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ”
ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਦੂਦ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੇਰਾ ਨਿਕਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ”
“ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਨਿਕਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।”
“ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦੋ।”
“ਕਿਉਂ?”
“ਇਹ ਲੜਕੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਲੜਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੇ।”
“ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।”
“ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਕਮੀਜ ਦੇ ਬਟਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਦੇ ਦੇਓ।”
ਮੈਂਨੇ ਕਮੀਜ ਦੇ ਬਟਨ ਤੋੜਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਝ ਬਿਸਕੁਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬਦੂਦ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ ਖੁਦਾ ਦੀ ਕਸਮ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਲੋਕ ਹਨ। ਫਿਰ ਛੀਨਾ ਛਪਟੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਬਦੂਦ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ ਹੱਸੀ ਤੇ ਲੋਪਪੋਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬੋਲੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹੋ। ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਮੇਰੀ ਉੱਠਣੀ ਦੇ ਲਈ ਤਾਬੀਜ ਲਿਖ ਦੇਓ, ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸਾਡੀ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਤਾਬੀਜ ਲਿਖ ਦੇਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੇੜੀਏ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਕੋਈ ਤਾਬੀਜ ਨਾਲ ਜਿੰਨ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਤਾਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂਨੇ ਕਾਗਜ ਉੱਪਰ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਲਿਖਕੇ ਤਾਬੀਜ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਜਣੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੈਨੂੰ ਵਲੀ-ਏ-ਅੱਲਾ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਐਸੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਬੇਵਕੂਫ ਬਣਾਕੇ ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬਦੂਦ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਦੈਵ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੁੱਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਠ ਚਰਾਓ, ਖਾਣ ਨੂੰ ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਉਠਣੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਨਾਲ ਹੀ ਦੋ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਵੀ ਕਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।

2. ਇੱਥੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਦਾ ਪੈਦਲ ਸਫਰ ਤਹਿ ਕਰਕੇ ਰਿਆਜ ਪਹੁੰਚਿਆਂ। ਸੁਲਤਾਨ ਇਬਰ ਏ ਸਉਦ ਮੋਟਰ ਉਪਰ ਬੈਠ ਸੈਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਪਰਿਚਿਤ ਦੇਖ ਰੁੱਕ ਗਏ। ਮੈਂਨੇ ਨਮਸਤੇ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਤੇ ਕਹਿਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਰਬਾਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਦਰਬਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆਂ ਤਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਹੱਥ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ ਸਾਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਅਰਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭਦੇ ਬੈਠਣ ਉੱਪਰ ਮੈਂਨੇ ਵੇਦਮੰਤਰ ਸੁਣਾਏ। ਉੱਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਸਿਗਰਟ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਕੇ ਇਸਦੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵਹਾਬੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਨ੍ਹਾਂ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਦੂਸਰੇ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਉਦੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਕੇ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ੇਧ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਲਾਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਆਇਆ। ਤਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਮੇਰੀ ਰਾਇ ਪੁੱਛੀ। ਮੈਂਨੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਉੱਪਰ ਵੈਦਿਕ ਰਾਇ ਰੱਖੀ ਤਾਂ ਸੁਲਤਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ ਅਤੇ ਬੋਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੈ ਕਿ ਐਸੀ ਬੁਰੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚੱਲ ਪਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਾਰਨ ਤਲਾਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਇਹ ਅਸਰ ਪਿਆ ਕਿ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾੜੀ ਉੱਪਰ ਉਸਤਰਾ ਫਿਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਠੋਡੀ ਉੱਪਰ ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੇ ਬਾਲ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤੇ। ਜਥਾ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰਜਾ। ਬਹੁਤ ਭਾਰਤੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਾੜੀ ਮੁੜਵਾ ਕੇ ਅਰਬੀ ਸੂਰਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ ਮੈਂਨੇ ਇੱਕ ਵਿਵਾਹ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਪੈਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜਾਦ ਕਰਨ ਦਾਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜਦ ਓ ਹਜਾਜ, ਮੱਕਾ ਅਤੇ ਮਦੀਨਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਬਾ੍ਅਦ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮੋਟਰ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਆਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਲੇਕਿਨ ਚੂੰਕਿ ਮੈ੍ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈ੍ਂਨੇ ਸੁਲਤਾਨ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਮੱਕਾ ਚੱਲ ਪਿਆ।

3. ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਜਦੋ ਹੱਜਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦੂਦ ਦੇ ਅਨਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸਲਾਮ ਚੱਲਿਆ ਹੈ ਹੱਜ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਾ ਅਤੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨਾ ਬਦੂਦਾਂ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾ ਸੀ। ਜੱਦਾ ਅਤੇ ਤਾਯਫ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੂਮੀ ਹਾਜੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਪਈ ਹੈ। ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਕਾ ਉੱਪਰ ਤੁਰਕਾ ਦਾ ਸ਼ਾਸ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਬਦੂਦਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਨਿਨਹਾਲ ਵਾਲਾ ਸਮਝਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਉੱਪਰ ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਬਦੂਦਾਂ ਦੀ ਇਸ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਫੋਜ ਲਗਾਕੇ ਹਰਦਮ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

4. ਮੱਕਾ ਦੇ ਰਾਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਦਵਾਦਮੀ ਵਿੱਚ ਸੁਲਤਾਨ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਟਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਏਰਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸੇਲ ਪਹੁੰਚਿਆਂ। ਇੱਥੇ ਤਂ ਮੱਕਾ ਨਜਦੀਕ ਹੈ। ਰਾਤ ਭਰ ਇੱਥੇ ਰੁੱਕਕੇ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਕੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂਨੇ ਹੀ ਇਹਰਾਮ ਬੰਨਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੱਕਾ ਦੀ ਸੀਮਾਂ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਇਹਰਾਮ ਬੰਨਿਆਂ ਜਾਣਾ ਧਰਮਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਜਹਾਜ ਵਿੱਚ ਮੱਕਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੀ ਯਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਮਲਿਮ ਪਹਾੜੀ ਵਿੱਚ ਏਹਰਾਮ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਏਹਰਾਮ ਦੋ ਸਫੇਦ ਧੋਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਸਿਲੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਦੂਸਰੀ ਉੱਪਰ ਓਢ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰ ਨੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਬਰਾਹੀਮ ਦੇ ਮੁਕਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈ ਖਾਣਾ ਏ ਕਾਬਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

5. ਮੱਕਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਮੀਲ ਦੂਰ ਤਾਇਫ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗਊਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਅਰਬੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਊ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸਲਈ ਉਹ ਇਸੇ ਬਚਾਉਣਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੋਂ ਸੱਠ ਮੀਲ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਗਊਆਂ ਵੀ ਘੱਟ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।

6. ਹੱਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉੱਥੇ ਭੇਡ ਬੱਕਰੀਆਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੁੰਕਿ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਜੁਲਾਬ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਨਾਯ ਦਾ ਪੌਂਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਇਹੀ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਈਆਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਗੋਸ਼ਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹਾਜੀਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹਿਸ਼ਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੀ ਵਜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਮੀਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਸੀ ਹਾਜੀ ਰੋਜ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਫਨ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਕਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੈਂਨੇ ਸੁਲਤਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਗੋਸ਼ਤ ਖਾਣ ਉੱਪਰ ਲਿਖਿਤ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਾਂਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਗੱਡਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਅਰਬੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਚੂੰ ਚਪੜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਅਰਬੀ ਜਨਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ , ਪਰ ਗੈਰ ਅਰਬੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।

7. ਓਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਮੱਕਾ ਦੀ ਗਲੀ ਗਲੀ ਕੁੰਚੇ ਕੁੰਚੇ ਅਤੇ ਹਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਹਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਸਫਾ ਮਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂਨੇ ਹੋਰਾਂ ਹਾਜੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦੌੜਾਂ ਲਗਾਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹ ਝੰਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਓਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਜਬਲ ਅਰਫਾਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਹੱਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ , ਉੱਥੇ ਵੀ ਗੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਐਸੇ ਹੀ ਮੁਜਦਿਲਫਾ, ਮੀਨਾ, ਬੇਤੂਲੱਲਾਹ ਯਾਨੀ ਖੁਦਾ ਦਾ ਘਰ ਜਾਂ ਖਾਣਾ-ਏ-ਕਾਬਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਤਵਾਫ ਅਰਥਾਤ ਪਰਿਕਰਮਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਾਲ ਲਹਰਾਇਆ। ਮੱਕਾ ਦੇ ਜੰਨਤਮਾਲੇ ਪਾਸੇ ਮਦੀਨਾ ਦੀ ਜੰਨਤਲ ਬਾਕੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਲਹਰਾਇਆ। ਇਸਲਈ ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ ਕਿ ਕਾਬਾ ਵਿੱਚ ਕਾਫਿਰ ਨਾ ਜਾਏ। ਕੌਣ ਜਾਏ ਕੌਣ ਨਾ ਜਾਏ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਨਹੀਂ।

8. ਸਾਰੇ ਮੱਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਡਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਵਾਜ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਾਜੀ ਮੋਯਾ ਅਰਬਾ ਕੁਰੋਸ਼ ਯਾਨੀ ਐ ਹਾਜੀ ਲੋਕੋ, ਮੋਯਾ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਟਿਕ ਚਾਰ ਆਣੇ ਮੇਂ ਲੇ ਲੋ।
ਹਾਜੀ ਮੋਯਾ ਸੁਣਕੇ ਹਿੰਦੂਸਤਾਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੌਣ ਮਰਿਆ ਹੈ? ਔਰਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਕੇ ਕਿ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੀ ਭਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.. ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦਿਖਾਕੇ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ...
ਅਰਬਾਕੁਰੋਸ਼.. ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚਾਰ ਆਨੇ ਵਿੱਚ...। ਇੱਧਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਹਾਜੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ। ਉਹ ਅਰਬੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਲੇਕਿਨ ਜਿੱਦ ਫਿਰ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰਾਨ ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਟੋ।

9. ਤਾਇਫ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਲਤਾਨ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲਈ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਈਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮਨ ਦੀ ਸੀਮਾਂ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਪਹੁੰਚਿਆਂ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਦੇਹਾਤੀ ਅਰਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇਖੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਰਸੋਈਘਰ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਗਊ ਦੇ ਖੁਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਿਖਾ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਧਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਸਤਾਬਦੀਆਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੇਦ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪਤੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਅਰਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਹਿੰਦੂ ਆਰਿਆ ਹੀ ਸਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਮੁਖ ਹੋ ਗਏ। ਐਸੀ ਹੀ ਦਸ਼ਾ ਯਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ । ਬੱਸ ਹਿੰਦੂਸਤਾਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਰਬੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਿਖਾ ਦੇਖਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੁਨਭੁਨਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਅਰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਟੋਕ ਸਕਣ।

10. ਓਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲੈਕੇ ਮੈਂ ਲਾਲ ਸਾਗਰ ਤੱਟ ਦੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਯਮਬਾ ਪਹੁੰਚਿਆਂ। ਸੰਯੋਗ ਦੇ ਬਾਜਾਰ ਵਿੱਚ ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਅਠਾਹਰਾਂ ਜੁਲਾਹੇ ਬਾਜਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਰਬੀ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖਾ ਰੱਖੇ ਹੋਇਆਂ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ , ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹਿੰਦੂ ਹੋ? ਮੈਂਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਤੇ ਦੇ ਬਦੂਦਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਰਿਵਾਜ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੋਟੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਉਹ ਤੌਬਾ ਤੌਬਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਮੈਂਨੇ ਹੀ ਅਰਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ ਲੇਕਿਨ ਅਰਬੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।

11. ਅਰਬ ਦੇ ਬਦੂਦਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜਮਜਮ ਦੇ ਖੂਹ ਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮੱਕਾ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹੱਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਰਬ ਨਿਵਾਸੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਜਮਜਮ ਅੱਛਾ ਹੈ? ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਮਜਮ ਆਦਮੀ ਤਾਂ ਅੱਛਾ ਹੈ।” ਮੈਂਨੇ ਕਿਹਾ ਭਾਈ ਜਮਜਮ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਮੱਕਾ ਦਾ ਅੱਛਾ ਖਾਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੂਹ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਮਜਮ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਖੂਹ ਹੋ ਗਿਆ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।” ਇਸ ਉੱਪਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੂਬ ਹੱਸੇ।

12. ਮਿਸ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਦਾੜੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੱਸ ਫਿਰ ਐਸੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਕਿ ਉੱਥੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦਾੜੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲਿਖਿਆ। ਇਸਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਦਾੜੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਰ ਤੁਰਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾੜੀ ਵਾਲਾ ਬਾਜਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਗੁਜਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਪਰ ਲੋਕ ਚਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਤਾੜੀਆਂ ਪਿੱਟ ਪਿੱਟ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਕੇ ਚਿੜਾਉਂਦੇ ਹਨ “ਸੁਨਯਾ ਸੁਨਯਾ ਯਾ ਇਹਲਕ.... ਸੁਨਯਾ ਸੁਨਯਾ ਯਾ ਇਹਲਕ...।” ਭਾਵ ਦਾੜੀ ਕਟਵਾ ਦੇਵੋ ਦਾੜੀ ਕਟਵਾ ਦੇਵੋ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੀ ਖਬਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਿੰਦੂਸਤਾਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਗਜਬ ਤਮਾਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਜਾਰ ਵਿ4ਚ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਫੌਰਨ ਦਾੜੀ ਕਟਵਾ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

13. ਅਦਨ, ਯਮਨ ਤੋਂ ਮੋਕੱਲਾ ਬੰਦਰਗਾਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਵਧਿਆ। ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਬਦੂਦਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦਿਖੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਲੈ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਚਾਅ ਨਾਲ ਸੁਣੀ। ਤਦ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮੌਲਵੀ ਆਇਆ ਉੱਠ ਉੱਪਰ ਸਵਾਰ ਹੋਕੇ , ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕੱਲ ਤੋਂ ਰਮਜਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਣਾ। ਫਿਰ “ਲਾਹੋਲਬਿਲਾ” ਬੋਲ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਦ ਵਿੱਚ ਬਦੂਦਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ:-
“ਕੱਲ ਕੀ ਬਲਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਏਗੀ?”
“ਉਹ ਬਲਾ ਕੱਲ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਦੇ ਪਾਸਿਓ ਆਏਗੀ।”
ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਬਦੂਦ ਸਵੇਰੇ ਬੱਕਰੀ ਚਰਾਉਣ ਨਿੱਕਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਠਣੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋਇਆਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਇਹੀ ਬਲਾ ਹੈ,ਜਿਸਦਾ ਜਿਕਰ ਮੌਲਵੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਠਣੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ “ਲਾਹੌਲ” ਸਮਝਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਸਾਥ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮੌਲਵੀ ਫਿਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ-
“ਅੱਜ ਰਾਤ ਭਰ ਪੇਟ ਖਾ ਲਓ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਅੱਜ ਚੰਦਰਮਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਮਜਾਨ ਹੈ।”
ਸੁਣਕੇ ਬਦੂਦ ਬੋਲੇ ਕਿ-
“ਹਮਨੇਂ ਰਮਜਾਨ ਕੋ ਮਾਰ ਦੀਆ ਹੈ।”
ਮੌਲਵੀ ਝੱਟ ਬੋਲਿਆ, “ਲਾਹੋਲਬਿਲਾ।”
“ਹਮਨੇ ਲਾਹੋਲਬਿਲਾ ਕੋ ਵੀ ਮਾਰ ਦੀਆ ਹੈ”, ਬਦੂਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮੌਲਵੀ ਸਾਹਿਬ ਸਕਪਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖਿਸਕ ਲਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।

14. ਫਿਲੀਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਲੈਲਾਤਮੇਰਾਜ ਦੇ ਦਿਨ ਬੈਤੁਲਮੁਕੱਦਸ ਵਿੱਚ ਕਾਨਫਰੰਸ ਸੀ। ਮੌਲਾਨਾ ਸ਼ੌਕਤ ਅਲੀ ਅਤੇ ਇਕਬਾਲ ਵੀ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਰਬਿਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਕਤੀ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲ ਪਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋ ਹੱਲੇ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਅਰਬੀ ਅਖਬਾਰ ਵੀ ਮਜਾਕ ਉਡਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਇਹੀ ਲਿਖਦੇ ਸਨ ਅਲਹਿੰਦੀ ਆਏਂ ਹਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਰ ਇਕਬਾਲ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਆਦਾ ਅਪਮਾਨਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਵਾਪਿਸ ਭਾਰਤ ਪਰਤਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਕੇ “ਸਾਰੇ ਜਹਾਂ ਸੇ ਅੱਛਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਹਮਾਰਾ” ਨਜਮ ਬਣਾਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਲੱਗ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਨਜਮ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਇਹੀ ਮੌਲਾਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਯੱਲਾ, ਯਾਨੀ ਚਲੀਏ। ਮੌਲਾਨਾ ਨੇ ਝੱਟ ਕਿਹਾ “ਅੱਲਾ” ਯਾਨੀ ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ। ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਇਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਮੌਲਾਨਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਪਾਏ।

15. ਮਿਸ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਪ੍ਰਸਿੱਧ ‘ਜਾਮੀਆ ਅਲ ਜਹਰ’ ਯੁਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਬੰਦ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਰਬਿਕ ਪੜ੍ਹਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਐਸੇ 22 ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ। ਇਹ ਅਰੈਬਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਅਲਹਨੂਦ ਅਤੇ ਅਲਹਿੰਦ ਕਹਿਕੇ ਚਿੜਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਮਨ ਮਸੋਸ ਕਰ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਇਹ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਐਸੇ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
16. ਮਸਕਟ ਤੋਂ ਅਦਨ ਦੇ ਵੱਲ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸਮਿਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮੂਰਤੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਅਰਬੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ‘ਸਨਮ-ਅਲ-ਬਨਯਾਨ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਰਾਸਤੇ ਤੋਂ ਗੁਜਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਮੈਂ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਰੁਕਿਆਂ ਸੀ ਤਾਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਇੱਕ ਹਜਾਰ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਪੂਰਵ ਇੱਥੇ ਹਿੰਦੂ ਬਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਧਰਮ ਭੁੱਲ ਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋ ਗਏ।
15 ਫਰਵਰੀ ਸੰਨ 1936 ਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਵਾਪਿਸ ਹਿੰਦੂਸਤਾਨ ਲੌਟ ਆਏ ਅਤੇ 17 ਮਾਰਚ ਸੰਨ 1937 ਨੂੰ ਪਹਾੜਤਲੀ, ਚਿਟਗਾਂਵ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼, ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖਕੇ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪੁਸਤਕ vedrishi.com ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।। ਓਮ।।

ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਸਨਮਾਨ

ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਸਨਮਾਨ...

ਮਨੁਸਮਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਜੋ ਇਸਤਰੀ-ਵਿਰੋਧੀ ਦਿੱਖ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਧਾਰ ਅਤੇ ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੈ। ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਜੋ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਮਾਨਤਾ, ਸਦਭਾਵ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੈ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਹੈ:-

1. ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਵਉੱਚ ਮਹੱਤਵ:-
ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਹਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਸਰਵਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਦੀ ਗਰਿਮਾ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਅਸਾਧਾਰਨ ਉੱਚਾਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ-
ਯੱਤਰ ਨਾਰੇਅਸਤੂ ਪੂਜੇਅੰਤੇ ਰਮੰਤੇ ਤੱਤਰ ਦੇਵਤਾ।
ਯੱਤਰੈਤਾ ਤੁ ਨ ਪੂਜੇਅੰਤੇ ਸਰਵਾ ਤੱਤਰਾਫਲਾ ਕਿਰਿਆ।। (ਮਨੁ ਸਮਰਿਤੀ- 3/59)
ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ “ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਾ= ਦਿਵਯ ਗੁਣ, ਕਰਮ, ਸੁਭਾਅ, ਦਿਵਯ ਲਾਭ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।’
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਯੁਕਤ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧਕੇ, ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਬੋਧ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਉਦੈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ, ਘਰ ਦੀ ਜਯੋਤਿ, ਗ੍ਰਹਿਸ਼ੋਭਾ, ਗ੍ਰਹਿਲੱਛਮੀ, ਗ੍ਰਹਿਸੰਚਾਲਿਕਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਸਵਾਮਿਨੀ, ਘਰ ਦਾ ਸਵਰਗ, ਸੰਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ - (ਮਨੂ ਸਮਰਿਤੀ-9/11, 26,28,5/150)
ਕਲਿਆਣ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਨਾਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਘਰ ਅਤੇ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੁਲ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੈ- (ਮਨੂ ਸਮਰਿਤੀ- 3/55-62)
ਇਸਲਈ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿਸਥਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਸਪਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਆਚਰਨ ਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਵਿਮੁੱਖ (ਅਲੱਗ) ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆ ਜਾਏ- (ਮਨੂ ਸਮਰਿਤੀ- 9/101-102)
ਮਨੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ-
*ਪ੍ਰਜਨਾਰਥ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪੁਜਾਰਹਾ ਗ੍ਰਹਿਦੀਪਤਯ।
*ਇਸਤਰਯ ਸ਼੍ਰੀਯਸ਼ ਗੇਹੇਸ਼ੂ ਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ੋਸਤਿ ਕਸ਼ਚਨ।। (ਮਨੂ ਸਮਰਿਤੀ- 1/26)
ਭਾਵ- ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਲਈ ਘਰ ਦਾ ਭਾਗ ਉਦੈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ, ਗ੍ਰਹਿਜਯੋਤਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸਤਰੀਆਂ। ਸ਼ੋਭਾ-ਲੱਛਮੀ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।
2. ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਇੱਕ ਸਮਾਨ:-
ਮਨੂਮੱਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕੇ ਸੁੱਖਦ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਮਨੂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਧਾਨਿਕ (ਕਾਨੂੰਨੀ) ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ-
*ਪੁਤਰੇਨ ਦੁਹਿਤਾ ਸਮਾ -(ਮਨੂ ਸਮਰਿਤੀ- 9/130)
ਭਾਵ- ਪੁੱਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮਾਰੂਪ ਹੈ,ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
3. ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਪੈਤਰਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਅਧਿਕਾਰ:-
ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪੈਤਰਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਮੱਤ ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ ਦੇ 9/130, 192 ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਨਿਰੁਕਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ-
* ਅਵਿਛੇਸ਼ੇਨ ਪੁਤਰਾਨਾਮ ਦਾਯੋ ਭਵਤਿ ਧਰਮਤ।
ਮਿਥੁਨਾਨਾਮ ਵਿਸਰਗਾਦੋ ਮਨੂ ਸਵਾਯਮਭੂਵੋਬਰਵੀਤ।। (ਮਨੁਸਮਰਿਤੀ- 3/1/4)
ਭਾਵ- ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਵਾਯਮਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਯਭਾਗ= ਪੈਤਰਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਰਧਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿਹਿਤ ਕਰਕੇ ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ-(ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ-9.131)
4. ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਰਦੇਸ਼-
ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਬਲਾ ਸਮਝਕੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਭਾਈ-ਭੈਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧਨ ਉੱਪਰ ਕਬਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੋਰ ਸਮਾਨ ਦੰਡਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। - (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 9.212, 3.52, 8.2-829)
5. ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕੀਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਦੰਡ-
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਨਾ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਪਹਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਯਾਤਨਾਪੂਰਨ ਦੰਡ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ- (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 8.323, 9.232, 8.352)
ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰੇਕ ਛੋਟੀ-ਵੱਡੀ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੇਤੂ ਸ਼ਪਸ਼ੱਟ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
-ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਾਤਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰਨ।(4.180), ਇਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਮਿੱਥਿਆ ਦੋਸ਼ , ਆਰੋਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੈਵਾਹਿਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ-(ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 8.275, 389, 9.4)
6. ਵਿਆਹਿਤ ਸਵਤੰਤਰਤਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ-
ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਨੂ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤੀ ਦਾ ਖੁਦ ਵਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦੇਕੇ ਸਵੈਮਵਰ ਵਿਆਹ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਵਤੰਤਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ- (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 9.90-91)।
ਵਿਧਵਾ ਦਾ ਪੁਨਰਵਿਆਹ ਦਾ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ- (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 9.176, 9.56-63)
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਦਰ-ਸਨੇਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਨੂੰ ਅਨੁਚਿਤ ਦੱਸਦੇ ਹੋਇਆਂ ਬਲ ਦੇਕੇ ਇਸਦਾ ਨਿਸ਼ੇਧ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ- (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 3.51-54)
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁੱਖੀ-ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਵ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨਭਰ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਾਉਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਗੁਣਹੀਣ, ਦੁਸ਼ਟ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। - (ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ- 9.89)
ਸਾਰੇ ਉਦਾਹਰਣ ਡਾਕਟਰ ਸੁਰੇਂਦਰ ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਮਨੂਸਮਰਿਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।

ਬੱਕਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ?

ਬੱਕਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ?

ਡਾ. ਵਿਵੇਕ ਆਰਿਆ (ਦਿੱਲੀ)

ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਪੌਰਾਣਿਕ ਹਿੰਦੂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ। ਆਪ ਪੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਇੰਜ਼ੀਨੀਅਰ ਸਨ। ਆਪਦਾ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪੌਰਾਣਿਕ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ। ਆਪ ਬਹੁਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਆਪਨੂੰ ਅਨੇਕ ਬਾਰ ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪ ਨੂੰ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਕੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਜਾਣਾ ਪਿਆ। ਕੀਨੀਆ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੈਰੋਬੀ ਵਿੱਚ ਆਪਨੂੰ ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਮਕਾਨ ਮਿਲਿਆ । ਆਪਦੀ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵੀ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਆਪਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਾਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਕੱਟੜ ਮੁਸਲਮਾਨ, ਪੰਜ ਵਕਤ ਦਾ ਨਮਾਜੀ ਅਤੇ ਬਕਰੇ ਵਰਗੀ ਦਾੜੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਚਰਚਾ ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਆਪਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਨਹਾਉਂਦੀ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁਰਾਏ ਸਨ। ਕੀ ਆਪ ਉਸਨੁੰ ਸਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਕਦੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਆਪਦੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੇਸ਼ ਬਦਲਕੇ ਅਹਿੱਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰਿਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨੋਗੇ? ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਅਰਥ ਮੰਦਿਰ ਜਾਣਾ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਭੋਗ ਲਗਾਉਂਣਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾ ਨੁੰ ਦਾਨ-ਦਕਸ਼ਿਨਾ ਦੇਣਾ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ ਆਦਿ ਹੀ ਸਮਝ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜਹਬੀ ਸਾਥੀ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਗੁਣਗਾਣ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਦਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆਕੇ ਉਸਨੇ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਨੈਰੋਬੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਿਰ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਪੁਛਿਆ। ਮੌਹਨ ਗੁਪਤਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜਾਕੇ ਸਥਾਨਕ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਿਰ ਗਏ। ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੱਸੀ। ਪੁਜਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਹਰੀ ਓਮ ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੋਹਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਕੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਿਆ। ਹਤਾਸਾ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨੈਰੋਬੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਮੰਦਿਰ ਦਿਖਿਆ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮੋਹਨ ਨੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀਹੋਤਰ ਹੁੰਦਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀਹੋਤਰ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨਾਲ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ , ਵੇਦ ਅਤੇ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ 14ਵੇਂ ਸਮੂਲਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। 14ਵੇਂ ਸਮੂਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਪਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਜਰੂਰ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ।ਇਹ ਸੁਣ ਕਿ ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਵਾਪਿਸ ਆਪਣੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਬੱਕਰੀ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। 14ਵੇਂ ਸਮੂਲਾਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਉੱਪਰ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਸਲਿਮ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਾਪਿਸ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਓ.। ਹੁਣ ਮੋਹਨ ਗੁਪਤਾ ਦੀ ਵਾਰੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ 14ਵੇਂ ਸਮੂਲਾਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਪਰ ਕੁਰਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਪਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣੇ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਜਹਬੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਮੋਹਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਏ। ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮਜਹਬੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮੰਨਸੂਬਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਫੇਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ। ਮੋਹਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤ ਵਾਪਿਸ ਆਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਬਣ ਗਏ।

(ਸੱਚੀ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਘਟਨਾ ਉੱਪਰ ਆਧਾਰਿਤ)

ਵੀਰ ਸਾਵਰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਕ੍ਰਿਤ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਜਾਤੀ ਦੀ ਠੰਡੀ ਪਈਆਂ ਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਤਾ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜੇਕਰ ਸਾਰਾ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਕ੍ਰਿਤ ਸੱਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲ਼ੱਗ ਜਾਏ ਤਾਂ ਹਿੰਦੂ (ਆਰਿਆ) ਜਾਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਗੁਰੂ ਬਣ ਜਾਏ।। ਓਮ।।

ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦਾ ਆਰਥਿਕ ਦਰਸ਼ਨ

ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦਾ ਆਰਥਿਕ ਦਰਸ਼ਨ

ਹਰੇਕ ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਇਸ ਭੂਮੀ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਨੰਤ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਉੱਪਰ ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਹੱਥ ਧਰੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇਸਲਈ ਭਾਰਤੀ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇਣ ਲਈ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੌਕਸ਼- ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ- ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨ ਅਰਥਾਤ ਮਾਨਵ ਜੀਵਨ ਦਾ ਟੀਚਾ।

ਸਾਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਕਾਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਆਦਾਰ ਉੱਪਰ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਏ ਤਾਂ ਗਿਆਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਸ਼ੂ ਕਾਮ ਨੂੰ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਧਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਜੜ੍ਹਤੱਤਵ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਿੰਨ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਜਰੂਰਤਾਵਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਮਾਤਰ ਕਾਮ ਅਰਥਾਤ ਵਿਸ਼ਯ-ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਦੋਨੋਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਨ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ, ਨੀਤੀ-ਅਨੀਤੀ, ਉੱਚਿਤ-ਅਨੁਚਿਤ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਤਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚਿਤ ਰੀਤੀ ਦੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹਿਕੇ ਅਨਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
-ਮਨੁਸਮਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਮਨ ਦਸ ਲੱਛਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ:-

1. ਧ੍ਰਿਤੀ, 2. ਕਸ਼ਮਾ, 3. ਦਮ, 4. ਅਸਤੇਯ, 5. ਸ਼ੌਚ, 6. ਇੰਦਰੀਯ-ਨਿਗਰਹਿ, 7. ਬੁੱਧੀ, 8. ਵਿੱਦਿਆ, 9. ਸੱਚ, 10. ਅਤ੍ਰੋਧ।।

1. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਨ ਸ਼ੌਚ ਅਰਥਾਤ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੱਸਦੇ ਹਨ:-
ਸਰਵੇਸ਼ਾਮੇਵ ਸ਼ੌਚਾਨਾਮਰਥਸ਼ੌਚਨਮ ਪਰਮ ਸਮ੍ਰਤਸ।
ਯੋਰਥੇ ਸ਼ੁਚਿਰਹਿ ਸ ਸੁਚਿਰਨ ਮ੍ਰਦਯਾਰਿਸੁਚਿ: ਸ਼ੁਚਿ।।2।।
ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਚੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਵੱਧਕੇ ਹੈ। ਜੋ ਅਰਥ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਜਲ ਆਦਿ ਸ਼ਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਜਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਜਲ , ਸਾਬੁਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਮੂਲਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵਰਨ੍ਹਾਂ ਜਿਸਨੇ ਨਿਆਂਪੂਰਵਕ ਧਨ ਨੂੰ ਅਰਜਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਉਂ? ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਯ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ੱਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀ ਉੱਕਤ ਸ਼ੰਕਾ ਦਾ ਸਮਾਧਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:-
ਅੱਦਭਿਗਰਤਾਨਿ ਸ਼ੁੱਧਿਅੰਤੀ ਮਨ: ਸੱਤਯੇਨ ਸ਼ੁੱਧਅਤੀ।
ਵਿੱਦਿਆਤਪੋਭਿਆਮ ਭੁਤਾਤਮਾ ਬੁੱਧੀਯਰਾਨੇਨ ਸ਼ੁੱਧਅਤਿ।।3।।
ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਜਲ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਸਤਯ ਦੇ ਆਚਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿੱਦਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਕਤ ਵਾਕ ਨਾਲ ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਸਪਸ਼ੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਇੱਕਮਾਤਰ ਸਾਧਨ ਜਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅੰਤ:ਕਰਨ ਸਹਿਤ ਆਤਮਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਚਾਰ ਹਨ:- 1. ਸਤਯ, 2. ਗਿਆਨ, 3. ਤਪ, 4. ਬ੍ਰਹਮਵਿੱਦਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਉੱਪਰ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੀਤੀਪੂਰਵਕ ਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ , ਉਹ ਸਤਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਤਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਪਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਅਨੀਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਛਾਂਨਦੋਰਯੋਪਨਿਸ਼ਦ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:-
ਆਹਾਰਸ਼ੁੱਧੋ ਸੱਤਵਸ਼ੁੱਧੀ ਸੱਤਵਸ਼ੁੱਧੌ ਧਰੁਵਾ ਸਮਰਿਤੀ।
ਸਮਰਿਤੀਪ੍ਰਤੀਲੱਭੇ ਸਰਵਗ੍ਰੰਥੀਨਾਮ ਵਿਪਰਮੋਚਨਮ।।4।।
ਭੋਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨਿਰਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ ਸਮਰਿਤੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਰਿਤੀ (ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ) ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੱਲਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕ ਕਹਾਵਤ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜੈਸਾ ਖਾਓ ਅੰਨ, ਵੈਸਾ ਬਣੇ ਮਨ.. ਇਸ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ , ਤਪੱਸਵੀ ਜਨ ਹਰੇਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਸਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਬਡਈ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖੀ-ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣਾ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਖੇਤਰਪਤੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਹੈ। ਪੰਡਿਤ ਗਦਾਧਰ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੱਟ ਉੱਪਰ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਭੂਮੀ ਉੱਪਰ ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਗਾਣਾ-ਬਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੰ ਉਪਹਾਰਸਵਰੂਪ ਦੇ ਸਕੇ। ਇਸ ਉੱਪਰ ਉਹ ਬੋਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਬਾਲਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਆਕੇ ਆਪਣਾ ਇਨਾਮ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਲਕ ਯੂਵਾ ਹੋਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਲਿਆਂਏਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਧਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗੀ।

ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦਾ ਬਾਲਕ ਕੁਝ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਕਿਸੇ ਸੇਠ, ਸਾਹੂਕਾਰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ, ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਭ-ਚਿੰਤਕ ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਾਲਕ ਕਿਸਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਸਭਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪੰਡਿਤ ਗਦਾਧਰ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰੀ ਜੀ ਦਾ ਸਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ ਦੀ ਥੈਲੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ। ਬਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਦਸ ਰੁਪਏ ਨਾ ਦੇਖੇ ਹੋਣ, ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ ਦੀ ਥੈਲੀ ਪਾਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹਿਜੜਿਆ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦਾ ਸੰਕਲਪ ਯਾਦ ਸੀ। ਲਾਲਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਭਾਗ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਢਾਈ ਸੌ ਰੁਪਏ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਲਏ। ਅੱਜ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੇ ਲਈ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਕਿਨਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਪਰੰਤੂ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਘਰ ਆਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਭੋਜਨ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਸੀ? ਪਤਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਆਪਜੀ ਦਾ ਬੇਟਾ ਰਾਜਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ ਭੇਂਟ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ, ਲੇਕਿਨ ਇਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਹਿਜੜੇ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਆਏ ਸਨ, ਤਦ ਮੈਂਨੇ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਯੂਵਾ ਹੋਣ ਉੱਪਰ ਇਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਮਾਈ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਿਜੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਅਧਿਕ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਧਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਰੁਪਇਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਪਰ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਬੋਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਧਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਹਿਜੜਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਭਲਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਧਨ ਬੁਲਾਕੇ ਹਿਜੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਦ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਿਸ-ਕਿਸਦਾ ਧਨ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਪਦੰਡ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:-
ਦਸਸੁਨਾਸਮਮ ਚਤਰਮ ਦਸ਼ਚਤਰਸਮੋ ਧਵਨ।
ਦਸ਼ਧਵਜਸਮੋ ਵੇਸ਼ੋ ਦਸ਼ਵੇਸ਼ਸਮੋ ਨ੍ਰਪ।।5।।
ਜੋ ਚਤਰ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਿਕਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਮਹਾਰ, ਗੱਡੀ, ਪਰਿਵਹਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਹਿੰਸਾ ਜਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨ ਉੱਪਰ ਦਸ਼ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਦੇ ਦਿਖਾਵੇ, ਵੇਸ਼ਭੂਸ਼ਾ, ਆਡੰਬਰ ਅਤੇ ਢੋਂਗ ਨਾਲ ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਅਰਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਜਿਆਦਾ ਮਨ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅੰਨ , ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਆਡੰਬਰ ਤੋਂ ਆਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਕਮਾਉਣਾ ਆਦਿ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਜਿਆਦਾ ਮਨ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਭਵਤ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮਰਿਆਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨੇਤਾ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਥ ਹੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਨੀਕ ਮੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਵੀ ਉੱਕਤ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਉੱਪਰ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੇਦ ਦਾ ਸਵਾਧਿਆਏ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਦਾਨ, ਯੱਗ, ਯਮ, ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਤਪ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ੰਠਾਨ- ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ, ਜਿਸਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ:-
ਵੇਦਾਸਤਯਾਗਾਸ਼ਚ ਯੱਜਯਾਸ਼ਚ ਨਿਯਮਾਸ਼ਚ ਤਪਾਂਸਿ ਚ।
ਨ ਵਿਪਰਦੁਸ਼ਟਭਾਵਸਯ ਸਿੱਧੀ ਗੱਛੰਤੀ ਕਹਿਚਿਤ।।6।।
ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਧਿਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਇਆਂ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:-
ਅਰਥਸਯ ਪੁਰਸ਼ੋ ਦਾਸ: ਦਾਸਸਤਵਰਥੋ ਨ ਕਹਿਰਚਿਤ।
ਇਤੀ ਸਤਯਮ ਮਹਾਰਾਜਾ! ਬੱਧੋਸਮਯਰਥੇਨ ਕੌਰਵੈ।।
ਹੇ ਦੁਧਿਸ਼ਟਰ! ਮਨੁੱਖ ਅਰਥ ਦਾ ਦਾਸ ਹੈ, ਅਰਥ ਕਿਸੀ ਦਾ ਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸੀ ਅਰਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਕੌਰਵਪੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆਂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੀਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਇਆਂ ਵੀ ਸੱਚ ਦਾ , ਜੋ ਯੁਗਧਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕਤਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਜੋ ਮਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅੰਨ ਹੋਰਾਂ ਕਿਸੀ ਧਨ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹਜਾਰ ਗੁਣਾਂ ਜਿਆਦਾ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਧਿਕ ਸਿੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਧਿਕ ਪੱਥਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨੀਤੀਕਾਰ ਕਾ ਕਥਨ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲਾਭ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਆਓਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਜਾ ਕੇ ਦੂਸਰਿਆਂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ:-
ਅਬੁਧੈਰਰਥਲਾਭਾਯ ਪਮਯਇਸਤਰੀਭਿਰਿਵ ਸਵਯਮ।
ਆਤਮਾ ਸੰਸਕ੍ਰਤਯ ਸੰਸਕ੍ਰਤਯ ਪਰੋਪਕਾਰਿਨੀ ਕ੍ਰਤ:।।
ਹੁਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਕਦੇਵੀ ਨਹੀਂ... ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ਼ਤਰ ਸਾਨੂੰ ਸਮਰਿੱਧ ਅਤੇ ਸੁੱਖਮਈ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:- ਪਤਯ: ਸਿਆਮ ਰਯੀਨਾਮ।।7।।ਲੇਕਿਨ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ:-
ਮੋਘਮੰਤਰਮ ਵਿਦੰਤੇ ਅਪ੍ਰਚੇਤਾ: ਸਤਯਮ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਧ ਇਤਮ ਤਸਯ।
ਨਾਰਿਮਨਮ ਪੁਸ਼ਯਤਿ ਨੋ ਸਖਾਯਮ ਕੇਵਲਾਘੋ ਭਵਤੀ ਕੇਵਲਾਦਿ।।8।।
ਜੋ ਸਵਾਰਥੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ। ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖਾਣੇ-ਪੀਣੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਜੀਵਿਕਾ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਪਰ ਚੱਲਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਨਮਾਨ ਯੁਕਤ ਜੀਵਨ ਜਿਓਂ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਪਰ ਨੀਤੀਕਾਰ ਦਾ ਮੱਤ ਹੈ:-
ਅਕ੍ਰਿਤਵਾ ਪਰਸੰਤਾਪਮਗਤਵਾ ਖਲਮੰਦਿਰਮ।
ਅਨੁਲੱਲਘਯ ਸਤਾਮ ਮਾਰਗ ਯਤ ਸਵਲਪਮਪਿ ਤਦੱਯਹੁ।
ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਏ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਨਮਾਰਗ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਏ, ਉਹੀ ਧਨ ਬਹੁਤ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਕਤ ਮਾਰਗ ਦਾ ਅਨੁਸਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਧਨ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਨ ਦਾ ਉਪਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੇਕਰ ਸਾਧਨਾ ਦੇ ਰਾਸਤੇ ਉੱਪਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜਰੂਰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਿਜੀ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ- ਧਨ ਸਾਰੇ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰੰਤੂ ਧਨ ਕਿੰਨਾ ਅਰਥਸ਼ੀਲ ਹੈ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਿਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਘੱਟ ਕਮਾਓ ਪਰੰਤੂ ਅਰਥਸ਼ੀਲ ਧਨ ਕਮਾਓ। ਅਰਥਸ਼ੀਲ ਧਨ ਸਦੈਵ ਫਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।। ਈਮਾਨਦਾਰ ਬਣੋ।। ਵੇਦਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚੱਲੋ।। ਓਮ।।

ਲਵ ਜਿਹਾਦ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਨੇਤਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ

ਲਵ ਜਿਹਾਦ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਨੇਤਰੀ ਦੀ ਹਾਲਤ...

ਅੱਜ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਮ ਦੀ ਵਿਧਾਇਕ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਕਿ ਜਿਸ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬੈਠਣੇ ਲੱਗੇਗਾ ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦਾ ਹਸ਼ਰ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਸਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੜੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਿੱਧ ਡਾਕਟਰ ਸਨ ਰਾਕੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਸਿੰਘ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਰੂਮੀ ਨਾਥ, ਜਿਸਦੀ 2 ਸਾਲ ਦੀ ਬੇਟੀ ਵੀ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦੀ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਘਰ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਰਾਜਨੈਤਿਕ ਲਾਭ ਉਠਾਉਂਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੂੰ ਟਿਕਟ ਦਿਵਾਕੇ ਐਮ.ਐੱਲ.ਏ. ਦਾ ਚੁਣਾਵ ਲੜਵਾਉਣ ਲਈ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਡਾ. ਰਾਕੇਸ਼ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਂਸ ਵੋਟ ਡਾਕਟਰ ਰਾਕੇਸ਼ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣਗੇਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਉਮੀਦਵਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮਹਿਲਾ ਵੋਟ ਤਾਂ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੂੰ ਮਿਲਣੇ ਹੀ ਸਨ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਚੌਣਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਆਸ਼ਾਨੁਰੂਪ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਚੌਣਾਂ ਜਿੱਤ ਗਈ, ਹੁਣ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦਾ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਦਿਨ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੋਲੀ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਨੇ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦਾ ਬ੍ਰੇਨ ਵਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਨੇ ਰੂਮੀ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਇੱਕ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਮੁਸਲਿਮ ਯੂਵਕ ਜੈਕੀ ਜਾਕਿਰ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਯੂਵਕ ਨੇ ਰੂਮੀ ਨਾ੍ਥ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜਾਕਿਰ ਨੇ ਰੋਜ ਰੂਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ-ਜੁਲਣਾ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ , ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਅਤੇ ਜੈਕੀ ਜਾਕਿਰ ਦੇ ਲਵ ਜਿਹਾਦ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ, ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਮਜਹਬ ਕਬੂਲ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਰਬੀਆ ਸੁਲਤਾਨਾ, ਅਤੇ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਡਾਕਟਰ ਰਾਕੇਸ਼ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ 2 ਸਾਲ ਦੀ ਬੱਚੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੇ, ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਤਲਾਕ ਲਏ ,ਉਸ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਯੂਵਕ ਜਾਕਿਰ ਨਾਲ ਨਿਕਾਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਮਲਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਅਤ: ਉਸਨੇ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਅਤੇ ਉਸ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਯੂਵਕ ਜਾਕਿਰ ਨੂੰ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਭਿਜਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੋਨੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿ੍ਅਕਤੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਵੀ ਪਰੰਤੂ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਖੁਦ ਇੱਕ ਵਿਧਾਇਕ ਸੀ, ਅੰਤ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਡਾ. ਰਾਕੇਸ਼ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਕਰਕੇ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਹੂ-ਬੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਹਾਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਨੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਸਥਿਤ ਭਾਰਤੀ ਦੂਤਾਵਾਸ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਕੇ ਜੈਕੀ ਜਾਕਿਰ ਨੂੰ ਵੀਜਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਤੋਂ ਰਬੀਆ ਸੁਲਤਾਨਾ ਬਣੀ ਰੂਮੀ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਮੁਸਲਿਮ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ੌਹਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਵਾਪਿਸ ਭਾਰਤ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਘਰ ਲੈਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਅਤੇ ਜਾਕਿਰ 2 ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਾਲ ਰਹੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੂਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੈਸਾ ਕਿ ਹਮੇਸਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀਦੂਤ ਜਾਕਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੰਗ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰੂਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਜ ਮਾਰ ਪਿਟਾਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਕੇ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਨੇ ਜਾਕਿਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਜਾਕਿਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਈ।
ਹੁਣ ਰੂਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਧਾਇਕੀ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪੁਨ: ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਜਿਹਾਦੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਸਾਧੀ ਗ੍ਰਹਿਣੀ ਰੂਮੀਨਾਥ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲਰਹੇ ਇੱਕ ਕਾਰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੈਕੇਟ ਦੀ ਐਕਟਿਵ ਮੈਬਰ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ,ਜੋ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਵੈਧ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸਾਮ ਵਿੱਚ ਵੇਚਣ ਦਾ ਗੋਰਖ ਧੰਦਾ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੌਣਾਂ ਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਬਾਰ ਰੂਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ ਡਾ. ਰਾਕੇਸ਼ ਸਿਘ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤੀ ਅਤੇ 2 ਸਾਲ ਦੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰਕੇ ਜਾਕਿਰ ਨਾਲ ਨਿਕਾਹ ਕਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਕਾਰਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਵੋਟਾਂ ਦੇਕੇ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਈ ਸੀ...
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸਮਰੱਥਨ ਵਾਪਿਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਰੂਮੀਨਾਥ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਗਈ, ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਹੁਣ ਜਾਕਿਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ,ਪਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਰੂਮੀ ਕਾਰ ਚੋਰੀ ਦੇ ਰੈਕੇਟ ਵਾਲੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਫਸ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਦੁਆਰਾ ਗਿਰਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰਹਿਣੀ ਰੂਮੀ ਨਾਥ ਦੀ,ਜੋ ਕਿ ਜਿਹਾਦੀ ਅਹਿਮਦ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਪਰ ਵਿਧਾਇਕ ਬਣੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਆਪਣੀ 2 ਸਾਲਾਂ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਤਲਾਕ ਲਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਲਵ ਜਿਹਾਦ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਕੇ ਰਾਬੀਆ ਸੁਲਤਾਨਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਦੂਤ ਜਾਕਿਰ ਦੀ ਬੀਵੀ ਬਣ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਉਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਾਕਿਰ ਨੇਰੋਜ ਉਸਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੈਸੇ ਖੋਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪ੍ਰਤੀਦਿਨ ਉਸਦੀ ਪਿਟਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਰੂਮੀ ਉਸਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਕੇ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰ ਚੋਰੀ ਦੇ ਰੈਕੇਟ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣੀ ਫਿਰ ਚੌਣਾਂ ਵੀ ਹਾਰੀ, ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਜ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿ੍ੱਚ ਬੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ ਸ਼ੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਪਰ ਹਰ ਹਿੰਦੂ ਇਂਨਾ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕਰੇ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹਰ ਹਿੰਦੂ ਦਾ ਕਰਤੱਵ ਹੈ।